Meer dan 160 jaar geleden werden de eerste schuchtere pogingen gelanceerd om de duiven iets verder ‘los te laten’ dan pakweg St Denis, toen op enige afstand van Parijs gelegen nog midden in de ongerepte Natuur. De duiven gingen naar Angoulême en zelfs naar Bordeaux, dat was bijna ‘aan het andere eind van de wereld’. Toch lieten de pioniers zich niet afschrikken, de duiven werden op Maandag ingekorfd en dan in de gereedstaande treinwagons geladen om de verre reis aan te vatten. Drinkwater in toen nog houten vaten gedaan en voldoende voer om de duiven te kunnen fourageren gedurende de vele uren dat men onderweg was, de karige personentreinen hadden immers voorrang terwijl de snelheid vaak niet hoger kon komen dan pakweg 50 km per uur, wat men overigens niet haalde op de vaak bergachtige trajecten richting Centraal Massief en Zuid Frankrijk. Op het bestemming aangekomen was het veelal al Donderdagavond of zelfs pas in de vroege ochtend van de Vrijdag, de Chef de la Station probeerde dan contact op te nemen met een mijnheer in Nederland die of slecht ja zelfs helemaal geen woord Frans sprak.

Dat moet toen vaak als volgt zijn gegaan “Monsieur, ici Bordeaux, vous parlez avec de Chef dans la Gare Central aux Bordeaux” waarop in Nederland iemand antwoordde dat het akkoord was “loat ze maar vliegen menier we zijn er klaar voor” of woorden van gelijke strekking. De Stationschef liet de manden op het perron plaatsen, wachtte tot er geen andere trein in de buurt was en liet dan de loodjes van de manden doorsnijden waarna hij al zwaaiend met zijn ‘pollepel en rode vlag’ het vertreksein gaf. De duiven verlieten de manden waarin ze 5 dagen of meer hadden doorgebracht om de richting naar het noorden in te slaan. Laten we vooral niet uit het oog verliezen dat overal in Europa de Industriële Revolutie op gang was geschoten, de schoorstenen bij de fabrieksgebouwen braakten letterlijk en figuurlijk giftige dampen uit, de atmosfeer kreeg het zwaar voor de kiezen terwijl onze duiven hier toch dwars doorheen moesten tenzij er via grote omwegen werd getracht uit deze ellende te blijven. Dan werd het avond, de duiven zochten een zitplaats voor de nacht, meestal was er wel een of andere Kerktoren in de buurt of … een fabriekshal. We kennen toch de verhalen dat de liefhebbers het liefste zagen dat de duiven juist bij of op zulke fabrieksloodsen zouden overnachten, om 5 uur immers werden de Arbeiders door schrille Fluittonen uit hun slaap gewekt om dan om 6 uur het werk aan te vatten in de fabriek, juist deze schrille fluittonen zouden dan ook onze duiven wekken die dan spoorslags weer op de wieken gingen. Zo wil het toch de overlevering, een traditie die wij tot op de dag van vandaag in leven trachten te houden. In de loop van de dag werden de duiven dan weer thuis verwacht, niemand had enig idee hoe laat ze zouden arriveren noch of er al ergens duiven gearriveerd waren. De telefoon was slechts voorbehouden aan zeer weinigen, zeker in een dorp zodat men vaak pas na enkele dagen wist of de ‘prijzen verdiend’ waren en hoe men de eventuele prestatie van de eigen duiven moest inschatten. Nostalgie alom….!!

Nu echter in onze Moderne tijden gaat het er heel anders aan toe. In aparte Cabinewagens, speciaal ingericht om onze postduiven te vervoeren, ontbreekt het de duiven aan niets, fris drinkwater staat altijd ter beschikking terwijl het voer van een veel hogere kwaliteit is als ooit tevoren, de temperatuur precies op maat. De duiven zijn nu ook veel meer getrainde atleten die qua verzorging het best te vergelijken zijn met de huidige Marathonlopers, medisch tot in de puntjes verzorgd, de juiste voeding en eventuele supplementen, suikers en vetten om van de benodigde eiwitten en mineralen nog maar te zwijgen.
Tegenwoordig gaat de liefhebber met duiven naar het inkorflokaal die deze afstanden als het ware fluitend aankunnen wat niet wil zeggen dat altijd alles van een leien dakje gaat, integendeel, net zoals in een Marathon de omstandigheden soms extreem zwaar zijn kan dit ook het geval zijn op sommige duivenvluchten. Maar net zoals de atleten kunnen ook onze duiven zeer goed klaar komen met deze zware elementen ons door Moeder Natuur voorgeschoteld iets wat 50 jaar geleden nog bijna ondenkbaar was is nu gemeengoed. De concoursen staan nu veel minder lang ‘open’, de gemiddelde snelheid ligt nu veel hoger maar vooral de uitstekende lichamelijke conditie van onze duiven is momenteel zo goed, een enkele uitzondering daargelaten, dat we gerust  van prachtige snelle vluchten kunnen spreken met te verwaarlozen verliezen, kortom, de hedendaagse duif op de Middaglossingen is een Raspaard terwijl we voor 50 jaar nog van werkpaarden spraken. Vergelijk het met de Dressuur in de Paardensport, vroeger een tak waar men de neus voor ophaalde, nu Anno 2012 spreken we zeer terecht van absolute  TOPSPORT. Zo is het ook met de huidige Middaglossingen, TOPSPORT  waar het belang van de duiven voorop staat, de nachten van NU zijn immers niet meer vergelijkbaar met deze van 160 jaar geleden, geen of zeer weinig nog vuiligheid uitbrakende schoorstenen, overal is er LICHT zodat de duiven als ware het dag nu hun route kunnen volgen. Ga maar eens bovenop bijvoorbeeld de Kruisberg in Meerssen staan, het hele Maasdal tot Namur en verder is helder verlicht waar de Maas als een zilveren lint een duidelijk baken zal of kan zijn voor onze duiven die deze route moeten afleggen. Licht alom en dus is het logisch dat deze supergetrainde en gemotiveerde duiven de afstand zelfs met enorme snelheden kunnen afleggen, ja zelfs midden in de nacht weer op hun thuishaven neerstrijken.

Welk een Wonder der Natuur, ZONDER  GPS maar WEL met een aangeboren onfeilbaar instinct om de opdracht met goed gevolg uit te voeren, Zo zijn NU onze Duiven voor de Middaglossingen, een spelonderdeel zo mooi en met zulk groot aantal deelnemende duiven en liefhebbers, een speldiscipline die nooit verloren mag en ook nooit zal gaan, het is een van de mooiste onderdelen van onze duivensport, hier zal de goed getrainde, lichamelijk perfecte duif in een Super Gezondheid verkerend altijd in zijn of haar element verkeren ook al zullen er altijd tegenstromen waarneembaar zijn die deze discipline niet zien zitten maar dat is toch inherent aan de Mens..?? Middaglossing  ANNO NU  is een fascinerend sportonderdeel dat nooit uit de duivensport verbannen mag worden, dan immers legt men de bijl aan de wortels, hakt men in de schoonheid van onze sport, juist omdat de duiven Super Atleten zijn moet Middaglossing deel uit blijven maken van de Moderne Duiven Liefhebberij.

Middaglossingen zijn Prachtig en Betoverend tegelijk.

Tekst: Colla Alberts. 



IN DE KIJKER

Uw website 1 jaar naast elk artikel?

Bekijk onze tarieven om te adverteren!

GESPONSORDE LINKS

SPONSOREN

TOPPERS IN BEELD

Combinatie Kroesen uit Klazienaveen

Drukt neus aan het venster met diverse kampioenschappen in afdeling 10. Als we de klok zeg maar 10 jaar terug zetten ...

Topper in beeld

Theo Streefkerk en zoon, Ameide - ...

Inleiding Theo Streefkerk is een heel bekende naam onder de mannen van het zware labeur. Iedereen heeft zijn naam ...

Topper in beeld

Klip - Verhagen, Rotterdam

Klip – Verhagen (Rotterdam) Wat kunnen we nog schrijven over deze combinatie. Al jaren staan ze aan de top van de ...

Topper in beeld

KEEK OP DE WEEK

John Logemann - vooruitblik -

Het is zaterdagmorgen. In de verte hoor ik het geluid van de Sinterklaas intocht bij het dorpshuis, ieder jaar weer ...

John Logemann

Evelien's Journaal - Nog even ...

De HABRU dag in Doetinchem, waarover ik schreef in mijn vorige journaal, is na de veiling van de vele geschonken ...

Evelien's Journaal

Juiste volgorde - John Logemann

Hoewel ik mij liever met de duiven bezig hou en met de mensen die zich met duiven bezig houden, ben je hoe dan ook ...

John Logemann

COLUMNS

Nico van Veen - Duivensport in ...

Tijdens mijn vakantie in Griekenland had ik zoals gewoonlijk een duivendag ingepland. Van te voren had ik via ...

Nico van Veen

John Logemann - vooruitblik -

Het is zaterdagmorgen. In de verte hoor ik het geluid van de Sinterklaas intocht bij het dorpshuis, ieder jaar weer ...

John Logemann

Wintervoer en wintervorm - Willem Mulder

. Wie heeft niet eens de wens om een tijdje op een onbewoond eiland te zitten? Ver van huis en de dagelijkse zorgen. ...

Willem Mulder